Kan jij jezelf nog volgen?

In een eerder blog schreef ik al over de voor mij heilzame aspecten van een stiltedag. In dit blog bespreek ik een specifiek onderdeel van die dag: de stiltewandeling. Ik gebruik dit om te verwijzen naar een ultieme raadgever, die wellicht al een tijdje contact met je zoekt en niet altijd gehoord wordt. Kan jij jezelf nog volgen?

Goede leiders zijn schaars, jezelf volgen is toegestaan. – Amy Hempel

Weer of geen weer

Ondanks de waarschuwing dat het gezien het weer verstandig zou kunnen zijn om nog even te wachten, zag ik mezelf toch een bospad inlopen om aan mijn stiltewandeling te beginnen. Ik was gewapend met een landkaart en instructie waarop stond dat het de bedoeling was om de gehele wandeling stil te zijn en de route te volgen. Mijn aandacht verhuisde al snel van mijn kaart naar mijn voorganger. Kennelijk was er nog een deelnemer aan de stiltedag die zich niet liet tegenhouden door weersverwachtingen. Hij liep zo’n 200 meter voor mij en ik benoemde hem in stilte tot mijn gids voor deze wandeling.

In elke wandeling in de natuur krijgt men veel meer dan men zoekt. – John Muir

Lekker makkelijk: volgen

Ik stopte mijn landkaart in mijn broekzak en genoot van de natuur en het gemak waarmee ik de route kon volgen, zonder die te kennen of er überhaupt mee bezig te zijn. Op een zeker moment stopte ik, zonder te weten waarom. Een blik op mijn voorganger hielp mij aan een verklaring: hij was ook gestopt. Het gemak waarmee ik de route liep, had kennelijk ook een nadeel: ik liep zijn tempo. Op een moment na, waarop hij weer ging lopen toen ik net lekker stilstond bij een mooi meertje, liepen mijn zelfbenoemde gids en ik redelijk hetzelfde tempo. Tot het volgende gebeurde.

Een innerlijk signaal

Op zo’n driekwart van de route liepen we langs een slootje. Aan de ene kant was alleen natuur te zien en aan de andere kant een snelweg. Ik zag mijn reisleider over een bruggetje over de sloot gaan, toen ik ineens stilstond en voor het eerst mijn landkaart uit mijn zak pakte. Ondanks dat ik er van overtuigd was dat richtingsgevoel niet tot mijn talenten behoort, zag ik in een oogopslag waar we waren op de kaart. En inderdaad: de route liep over het bruggetje. Vervolgens moesten we na ongeveer 125 meter rechtsaf, het erf van een boerderij op. Tot mijn verbazing liep mijn wegwijzer de afslag voorbij.

Roepen in stilte

Mijn idee om naar hem te roepen dat hij verkeerd liep, strookte niet met de regels van de wandeling. Bovendien is nog maar de vraag waarom hij de afslag voorbij liep. Misschien kende hij de route al en wist hij een kortere weg. Ik raakte even in een spagaat. Zou ik achter mijn gids aangaan, of mijn eigen ingeving serieus nemen en volgen wat er op de kaart stond? Het was verhelderend om te zien dat ik mij min of meer schuldig voelde naar de man die mij steeds de weg wees, zonder dat hij wist dat wij een team waren. Ik realiseerde mij dat veel van de dingen waarover ik mij naar anderen rot had gevoeld, helemaal niets met die anderen te maken had, maar alleen uit gedachten bestonden.

Uiterlijk plooibaar ben je een volgeling van de mensen. Innerlijk standvastig ben je een volgeling van de Hemel. – Tsjwang-tse

Jezelf volgen

Ik koos ervoor om op de route te blijven en de gids los te laten. Dit betekende dat ik nu zelf moest gaan navigeren en om de weg vragen was ook al geen optie. De instructie was om een erf op te lopen en er stond expliciet bij dat dit was toegestaan. Ondanks dat vond ik het ongemakkelijk om iemands tuin in te lopen en hen lastig te vallen. Alweer zo’n rare overtuiging. Ik liep een weiland in en al snel kwam ik op een plek die ik niet meer op de kaart kon terugvinden. Ik dacht: weet je wat, ik heb geen gids meer en geen routekaart; laat ik maar vertrouwen op wat er in mij opkomt. Ik was even stil en wachtte op instructies.

Wat van buiten komt is niet intuïtie; intuïtie is iets dat opkomt in iemands eigen hart en dat een gevoel van bevrediging, van ontspanning en geluk geeft. – Inayat Khan

Mijn innerlijke navigatiesysteem

Ik hoefde niet lang te wachten voordat duidelijk werd dat ik rechtsaf zou gaan. Geen idee waar het vandaan kwam. Ik wist het gewoon en zo ging het bij elk keuzemoment op de route. Ik liet het gewoon gebeuren. Tot mijn verbazing kwam ik op een zeker moment op bekend terrein. In de verte zag ik de kerk waar we de stiltedag aan het beleven waren en ik kon nu rustig teruglopen. Wat een geweldige ervaring om mij te laten leiden door mijn innerlijke navigatiesysteem. Bleek mijn overtuiging over mijn gebrek aan richtingsgevoel ook niet waar te zijn.

Pas als je de moed toont je weg te gaan, toont de weg zich aan jou. – Paulo Coelho

Een metafoor voor persoonlijke ontwikkeling

Terwijl ik drie jaar geleden terugliep naar de verzamelplaats wist ik al dat deze ervaring ooit tot een blog zou leiden. Het verhaal toont iets wat ik vaak bij mensen zie in mijn praktijk. Veel mensen volgen (uit gemak) anderen en laten zich tegenhouden door overtuigingen. Wat zou er gebeuren als je jouw innerlijke raadgever aan het woord laat en hem of haar zonder enkele twijfel volgt? Als je deze vraag ook zo boeiend vindt, nodig ik je van harte uit om over het antwoord van gedachten te wisselen!

Foto: Mathias Arlund

Citaten gevonden op citaten.net

Tekstredactie: Ellen Rietveld

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail


Gerelateerde artikelen

Over de auteur

 

Laat hier een reactie achter

Don`t copy text!
%d bloggers liken dit: